In Kisaro fabriceert men tafels, stoelen, bedden, school- en zitbanken nog op een ambachtelijke wijze. Naar Westerse normen is het vaak onbegrijpelijk dat er gezinnen zijn die niet over essentieel meubilair beschikken. Vaak zijn het weduwen of alleenstaande moeders. Voor deze mensen zijn een stoel, een tafel of een bed een grote investering. Dankzij de financiële steun van weldoeners kan het CPPA Kisaro tal van arme gezinnen helpen.
Bomen worden gekapt, gedroogd en daarna in Kisaro ambachtelijke verzaagd tot planken. Dit gebeurt in openlucht, op een wijze zoals het bij ons tot in het begin van vorige eeuw werd gedaan. De ruwe planken zijn de basis voor het maken van het meubilair in de schrijnwerkerij van Kisaro.
Misschien vond je het al in je brievenbus, mogelijk valt het er vandaag in en ook de digitale abonnees kregen het zomertijdschrift van het Comité Kisaro binnen op hun pc.
Het bevat weer boeiende artikels over hoe het allemaal verloopt in Kisaro, maar je leest er ook alles in over de viering van ons vijftigjarig bestaan op 1 en 2 oktober.
Eens gedorst wordt de tarwe gedroogd op een dekzeil. Vervolgens haalt de wanmolen het kaf eruit en dan gaat de tarwe in zakken.
Het oogsten van de tarwe is altijd een intense activiteit. Meestal gebeurt dat net voor het regenseizoen en dan is het soms haasten om alles op tijd binnen te krijgen. De tarwe wordt in schoven gebonden en naar de dorsplaats gebracht. De strobalen worden opgeslagen in de loods.